O MEU BEN QUERIDO ENTOMODELFO

[…] é un mamífero propio de Groenlandia e que, despois de se botar fóra do ovo, pasa en estado de ninfa as súas tres primeiras semanas ben gardadiño no casulo onde se lle desnvolven lixeiramente as ás, que, ó primeiro serán de pelica transparente ata chegar ós sete meses e nove días, que é cando lle comenzan a medrar as plumas. […]

Non recordaba eu o nome deste bicho, ata que vin no xornal a noticia: Xa está á venda "Das novas cousas de Ramón Lamote", de Paco Martín. Cando os nacidos no 76 cursabamos segundo ou terceiro da E.X.B., as aventuras deste profesor de chairego e debuxante de soños foron unha das nosas primeiras lecturas. No meu caso é a primeirísima da que teño conciencia.

[…] o Entomodelfo, coñecido científicamente como Marsupictero Marsupictero, é un animal do que non sería esaxerado decir que é algo desgraciado nos seus primeiros tempos de vida se temos en conta que a nai, despois de poñer o único ovo cuatrienal (como ben saben vostedes non ten máis posibilidades de posta que o 29 de febreiro) vese instintivamente forzada a emigrar ó sudoeste asiático confiada en recuncar se se desen ben certas diferencias de calendario, polo que deixa a cría abandonada á súa sorte. Isto supón o primeiro trauma para o Entomodelfo, xa que a falla da nai e particularmente magoante, dada a súa condición de mamífero. […]

Pasaron moitos anos, e Ramón Lamote Miñato cruzouse no meu camiño con diferentes disfraces. Lembro a Marcovaldo, de Italo Calvino, tamén naqueles anos da “Casa de la Pradera”. E foi no 2001, cando volvín a tropezar co señor Lamote, transfigurado na lanzal figura de Audrey Tautou. “Le fabuleux destin d´Amélie Poulain” parecía un filme saído da cabeza de Paco Martín.

[…]mais, distinguidos amigos, a vida é a vida e o noso Entomodelfo ou Marsupictero non pode maís que procurala mantenza pola súa conta, mantenza que atopa na castaña cocida que será para sempre o seu principal alimento.
Do antedito podemos afirmar que o animal obxecto da miña disertación é un mamífero que non mama por máis que haxa quen afirme que se ten noticia de casos nos que o Entomodelfo rouba, nos seus primeiros días de vida, o leite da donicela branca […]

A Voz de Galicia regalou hai tres ou catro anos un bo feixe de obras importantes da literatura galega, entre as que se encontraba o verdadeiro e xenuino “Das cousas de Ramón Lamote”. Volvín a leelo, e volvín a quedar obnubilado. Vintetres anos despois, publícase unha especie de continuación.

Neste mes que ven tiña pensado atacarlle a "Harry Potter e as reliquias da morte", pero vai ter que esperar, polo menos ata que remate de ler as novas aventuras deste habelencioso debuxante de soños.

+ ver máis >>