Silvia Penide e os embigos.

O embigo é un furadiño curioso, ben centrado no bandullo, que sirve para que nos pensemos importantes e nos enchamos de superlatividade, con ou sen razón...
En principio, é o que se me ocorre, pero quería eu bota-la lingua a pacer libremente ao respecto do burato en cuestión.

Disque despois de nacidos, e dende o momento en que cicatriza, o embigo deixa de ter función algunha. Pero claro, como seres humanos que somos, a curiosidade nos estorsiona, e nos pide contas de porqué está aí, qué significa, ou cómo se borra.
Gracias ó embigo estivemos algunha vez exentos de instintos de supervivencia, xa que era a nosa nai a que facía o traballo por nos. Cando a correspondente matrona tronza o vínculo físico moitas veces tamén tronza o emocional. E de aquí ben a importancia de ter un nó ben feitiño.

Unha das Carballidas de San Román era carniceira, e axudaba nos partos. A súa encomenda consistía en anudar os embigos das criaturas, posto que o procedemento era o mesmo que o de atalos chourizos. Se fose nos tempos de hoxe, ben podería deixar o negocio da carnicería, e vivir ben a conta de amarrar embigos. Échevos unha operación estética moi de moda entre as mozas xaponesas. No hospital Jujin fanche o que lle chaman un "hesodashi", que costa mil e pico euros, e che deixan o embigo perfecto.

En Somalia, utilizan para amarralo pelo de camella, e cando cicatriza e cae só, continúa da man do seu dono a modo de amuleto. Onfalia era a deusa grega do embigo. Raro que estos non tivesen unha divinidade para o que consideraban o centro do corpo, da vida, do universo e da propia existencia. Segundo unha lenda turca, despois de que Alá moldease o primeiro home, o demo púxose tan furioso, que chuspiu na barriga do prototipo, que escomenzou a arder. O todopoderoso Alá conseguiu sofacalas chamas, pero non foi quen de borrala cicatriz.

E achegándonos a terreo coñecido, falareivos de Manuel María Puga y Parga, alias "Picadillo". O Conde de Anzobre todo un personaxe por méritos tales como os que vos conto: Alcalde da Coruña, xuiz de municipal en Arteixo e na Coruña, e escritor dun libro que dende 1905 aínda non se deixou de editar: "La cocina práctica". Deste libro, e dos seus comentarios polo medio das receitas habería que falar noutra hora. O caso é Picadillo naceu en Santiago, no 1874, e o embigo anudoullo unha comadrona estranxeira, da que non se soubo máis. Cando Picadillo tiña tres anos xa lle desaparecera o embigo.

Máis coñecida, e máis actual quizais sexa Silvia Penide. Non sei se foi unha comadrona estranxeira a que lle anudou o embigo, pero parece que non o ten, ou que é moi feitiño.

O vindeiro venres ás oito e media, no auditorio do paseo dos patos celébrase un auténtico recital de poesía.


E agora, co voso permiso, voulle botar un ollo ó meu embigo.

+ ver máis >>